Speciale en gewone scholen
Op de gewone school mocht ik niet meer vertellen als ik in de dierentuin geweest was, want ik deed er te lang over. Maar op de speciale school zei de juf van: ‘je krijgt drie minuten om over het weekend te vertellen, en als drie minuten voorbij zijn, mag je nog even je zin afmaken, maar dan is ook weer klaar’. Maar dat deed ze bij iedereen, want iedereen was lang bezig, en als iedereen de tijd kreeg, waren we de hele dag bezig met weekendverhalen. Dus, dat deed ze bij iedereen drie minuten, en dan steeds korter, met zo’n stopwatch.
Zolang je op school zit, kunnen ze je helpen. Maar als je van die school afgaat, dan word je eigenlijk zo in het water gegooid. Je zoekt het maar uit!
Speciaal Onderwijs heb de dokter geregeld voor mij. Dus op school kon ik wel heel veel dingen praten enzo, en thuis als ik thuis ben, kon ik alleen tien woorden zeggen wat ik heb geleerd op school, en verder niks.
Dat is wel nadeel van speciaal onderwijs, dat ze denken dat je niet zoveel kan. Ik was begonnen op praktijkonderwijs. Maar ik wilde ook huiswerk net als mijn zussen en toen ben ik gaan leren en toen ging ik van Praktijk naar Basis en toen naar Kader. Het is echt van: ‘nou, we zetten je daar neer en zolang jij geen woord zegt, dan is het goed. Maar nu dat ben ik dus geweest, maar nu gebeurt het wel steeds vaker dat ze van Praktijk naar VMBO komen. Maar ja, voordat ik was, als je iemand had dan blijf je daar zitten, al zie je vast wel dat een kind wel wat meer kan dan Praktijk.
Als mensen mij vragen: ‘op welke school zit je?’ als ik zeg: ‘op het Speciaal Onderwijs’, dan zeg ze: ‘o, heb je gedragproblemen, of heb je dit problemen?’ Maar ik zeg: ‘nee, gewoon spraaktaalprobleem, verder niks’. En als je op normale onderwijs zit, dan denken ze: ‘o, ze is gewoon net als normaal, net als anderen.’ Maar als je op Speciaal Onderwijs zit, is, als ik dat zeg, dan denken ze gelijk verkeerd.
Ik doe vmbo-basis. Ik heb acht leerlingen in de klas. Drie kinderen met autistisch, twee mensen met slechthorend en drie met ESM in de klas. Een meisje van mijn oude school die heb ook ESM en wij tweeën zijn meestal het rustigste van de klas.
Ik zit ook op school voor doven en ESM en autisme. Dus dan werd wel een beetje geleerd met gebaren. Ik heb ze niet allemaal geleerd maar ik ken wel een paar, maar ik ben er ook weer heel veel vergeten.
In de derde klas van VMBO had ik een mentor die regelde dingen slecht. Die vertelde ook niet aan de leraren van wat ik precies had. Want ook bijvoorbeeld de lerares van Nederlands, die wist het ook niet wat ik had. Toen tijdens het examen, toen wist ze het pas.
Toen ik klein was vond ik het niet zo erg als ze me niet begrijpen, dan legde ik het gewoon nog een keer uit. Maar op de gewone school moest ik mijn mond houden en toen werd ik steeds stiller. Als ik zag dat iemand mij niet snapte hield ik gewoon mijn mond dicht. Mijn moeder zegt dat ik weer ging praten toen ik een maand op de speciale school zat.
Eerst ben ik naar een gewone school, maar toen ging het helemaal niet goed met mij. En toen ben ik naar het speciale school gegaan toen ik 5 was, toen ik net naar school ging.
Ik zag wel een keer een lijst met je naam erop en SH en ESM erachter, ik zag wel dat er ESM op stond bij mij maar ik wist niet wat het was.
Op deze speciale school krijg ik heel weinig huiswerk. En bij een proefwerk doe ik thuis, of op school, op de computer. Heb je ’n soort website van Words. Daar kan je woordjes invoeren, en dan kan je je eigen overhoren enzo.
Op speciaal onderwijs dacht ik van: ‘nou dat hoort gewoon zo, dat is bij iedereen’. Dat was gewoon veilig. Toen wist iedereen het, wat het was. Toen ik op het gewoon normaal VMBO zat, toen dacht van: ‘ja, is toch wel anders’. Ja, want toen moest ik het toch wel ook uitleggen aan de klas nou van wat ik dan precies had.
Ik zit nu alleen met zijn drie personen maar in de klas. Maar dan hebben we ook … soms doen we dan klas vier en vijf Handel samen. Maar omdat ze nu examen hebben dan zitten we nog maar met zijn drieën. Eigenlijk werkt iedereen gewoon zelfstandig. En af en toe doet de juf dan ook één onderwerp met de hele klas bespreken. Of dan gaat ze over mijn onderwerp vertellen, van mijn hoofdstuk, en dan moeten anderen ook luisteren.
Nu ga ik met de taxi naar school. Iedereen is gewoon aardig, iedereen ken je gewoon. Over een jaar ga ik met de openbaar vervoer. Heb ik wel zin in. Lekker op de trein, krantje erbij, koffie erbij, ja. En op me eigen tempo gewoon lopen. Kan je ook gewoon bewegen. Kijk in de
taxi kan je niet bewegen, zit je stil. Maar zijn heel veel heel veel kinderen van onze school wonen ook in deze stad. Kom ik ook tegen weer, en dan kunnen ook samen gewoon hun lopen, doe ik gewoon.
In speciaal onderwijs hadden ze tips moeten geven om de echte wereld in te stappen. Bijvoorbeeld dat mensen zoals ik misschien via schrijven dingen kunnen overbrengen naar mensen, doordat zij het dan beter begrijpen.
Eerst ben ik naar Vrije school gegaan, dat is mijn brugger, mijn eerste jaar. Daarna is dat gestopt, dus ging ik naar gewoon, de normale middelbare school. Maar daar paste ik ook niet echt tussen, dus toen ben ik naar een andere school gegaan, en daar heb ik mijn laatste twee jaar gedaan van mijn middelbare school. Ik mocht zelf kiezen of ik naar VMBO-TL wou of Havo. ik was er heel bewust van dat ik misschien de Havo niet aankon, en dat dat dan ook niet per se aan mij hoefde te liggen.
Op speciale school zeggen ze: jij kan alles! Maar ik kan niet en ik kom overal op gesprek tegen, overal! Dan denk ik: zeg dat dan letterlijk tegen ons!
Soms is wel lekker op speciaal onderwijs, want dan krijg je ook alle aandacht, omdat je ook met heel weinig leerlingen daar zit. De meeste klassen was tot en met 14. Ik heb echt niet meer gehad.
Als die school er niet was geweest was het helemaal slecht gegaan natuurlijk.
We doen Nederlands, Engels. Drama, Praktijk Zorg, met koken. Eigenlijk zit ik tussen VMBO en Praktijk in. Ik moet nog kiezen. Ik wil graag praktijk. Groen is leuk en je kan heel veel iets met dieren doen enzo. Later wil ik misschien drama. Ik speel graag een rijke vrouw.
Ik zit nu in de vierde, moet volgend jaar examen doen. Ze vinden me eigenlijk te goed voor deze speciale school. Maar ik moest in de derde de toetsen maken, moest ik nog een keer
overdoen, en toen zei die: ‘je moet hem zo slecht mogelijk maken.’ Omdat ik hem te goed had gemaakt. Die toets moest je maken om te kijken of je nog op deze school mocht blijven. Ik wil wel graag blijven, want ik had al mijn vriendinnen daar en dan moest ik weer naar andere school en nieuwe vriendinnen aanmaken.
Op de scholen heb je elke dag begeleiding bij je; elke dag komt er wel iemand naar je toe die zegt: dat doe jij niet zo, dat moet je anders doen!
Ze hadden mij op voortgezet speciaal onderwijs eerder moeten waarschuwen wat er kan gebeuren en waarom ik er op zat. Vanaf mijn 13e wist ik dat ik dyslexie had en dat ik
moeite met spelling had en grammatica. Dus dacht ik dat daarom daarop zat.
Ik heb opleiding voor onderwijsassistent bijna afgerond. Je doet hier echt allemaal proeven en dan moet je dus eigenlijk doen wat je al drie jaar hebt gedaan, moet je eigenlijk nog een keer doen, alleen dan nu officieel. En dan heb je echt een examenfase en dan ga je alleen nog maar naar stage en niet naar school. Dus ik heb verder helemaal geen vakken meer of zo.
Op de voortgezet speciaal onderwijs zeggen mensen steeds: ‘ESM, ESM, ESM’. Toen ben ik wel gaan denken: ‘heb ik het wel?’ Dan ga je toch weer een beetje veranderen, probeer je het zo over te brengen maar dat lukt dan weer niet. Dus dan pas ga je echt de beperkingen merken, je grenzenopzoeken. En dan zie je toch dat je grens toch wat… dichterbij staat dan voor andere mensen.
Als je met de trein naar school gaat, kan je na school ook gewoon ergens anders heen, met andere kinderen. Dat vind ik fijn, dan heb je meer leven.
