Luisteren & praten
Heel veel familie wonen in de buurt. Ik praat minder als hun. Dan zeggen ze zo: ‘ja, niet zo schreeuwen.’ En dan en dan zeg ik ‘ja, dat doe ook niet zo’. Soms, moet ik nog duizend keer herhalen.
Als aan tafel over één onderwerp gaat dan kan ik wel volgen, maar niet over tien onderwerpen gelijkertijd ofzo.
Ik kon tot mijn tweede, drie jaar kon ik niet praten, en mijn moeder dacht zo van: ‘er is wel iets verkeerds met dit kind, want als kinderen drie jaar of twee jaar zijn, gaan ze wel beetje proberen te praten. En mijn opa en oma nam dat niet serieus aan, zei zo van: ‘o, is toch kind, ze is, ja, zal wel praten’ enzo. Maar toen ik vier, vijf jaar was, ging ik ook weer niet praten. Dus mijn moeder dacht van: ‘is zeker niet meer goed. Zij gaat beter naar de dokter dan dat zo blijf. Want dat kind moeten wel nu echt wel praten’ weet je.
Soms heb ik er wel last van dat ik zo stil ben in de klas. Als ik dan, de ene keer dat ik dan probeer iets te zeggen, dan komt het heel gek over omdat ik dan net iets later ben met reageren. Dus dan denken mensen: hm....
Thuis wil ik gewoon een heel lang gesprek voeren als ik wil.
Ik ben wel eens met de trein geweest. Dat lukte met de tijden enzo te kijken. Ik heb wel mijn moeder gebeld of we met een vertraging , dan zat ik van .. dan riep ze allemaal iets om enzo, en ja, dan hoor ik het heel slecht en dan stond er dus niks op die computers.
Wij zeggen niks, maar wij luisteren totdat wij horen:dat is goed. Maar in een grote groep ga ik ook niet praten.
Als kind kon ik bijna niet praten. Ze merkten het eigenlijk toen dat zo’n kind moest leren praten. En toen merkten ze dat al meteen. Toen kreeg ik heel veel logopedie.
Als veel mensen praten dan.. botst het gewoon zoveel in m’n hoofd en dan denk ik ‘help. Help’, en ‘Boem’ denk ik. Sluit maar gewoon allemaal buiten. Dan begrijp ik het verhaal gewoon effe helemaal niet. Dan ben ik helemaal weg gesluit, ik begrijp het gewoon niet, ik praat gewoon ook niet. Ik kijk gewoon rond en praat ik gewoon niet.
Bij een zakelijk gesprek hoor je mi niet praten en bij een verjaardag waar de gespreken steeds door elkaar heen gaan, dan hoor je mij ook niet.
Thuis merken ze het niet. Alleen vroeger was dat heel erg. Dan moeten ze mij echt aanspreken, en dan moest ik ook rustig vertellen. Ja, en niet heel snel praten.
Ik vind gewoon moeilijk om een begin te maken als ik zomaar iets moet vertellen. Dat heb ik ook altijd als ik nieuwe mensen leer kennen, dan vind ik het ook moeilijk om al een zin enzo te zeggen. Ik kan wel hoi zeggen zo en mijn naam, maar daarna kan niet echt een gesprekje.
